Zwee sjerrie! (Hik!)

Z

Eergisteravond was ik met een oud maatje van me, een ex-collega, op kroegentocht. Met dit maatje heb ik normaliter heel wat te stellen, want kroegtijger en ex-alcoholist. Maar hij blijft leuk. Tot en mèt.

Toen wij na enkele uren bijbabbelen en we hadden wat bij te babbelen na een aantal jaren elkaar niet gezien te hebben, maar wel telefonisch en e-mailcontacten te hebben onderhouden. Ik kan enkele verhalen die hij daarin vertelt niet navertellen. Alleen maar dat er tranen met tuiten over mijn wangen gleden. Van het lachen. Hij slaagt er altijd in om personages neer te zetten. Om persiflages te doen. Om mensen die in wezen heel saai zijn toch nog een jolige kant te geven. Had hij maar acteur geweest, denk ik wel eens. Maar van zijn uiterlijk moet hij het niet hebben, al zou dat mij niks deren.

Om een uurtje of twee vonden we het beiden welletjes en besloten we eens op huis aan te gaan. Aangezien ‘maatje’ een behoorlijke slok op had besloten we dat ik de bob zou zijn en hem thuis af te zetten. Tijdens het terugrijden verhaalde hij weer vrolijk verder en dus lette ik helegaar niet op de kilometerteller. Edoch, bij iedere lachsalvo die bij me werd losgeweekt als het ware, schijn ik een extra dot gas te geven. Hetgeen werd geconstateerd door een dienstdoende plisiewagen die na de laatste stoot gas hun alarm aanzetten en mij maanden tot stoppen. Ik wilde uitstappen en op ‘oom agent’ afstappen om netjes te informeren naar de mogelijke problemen die ze ondervonden met mijn rijstijl. Maatje vond dat niet goed, sloeg zijn arm voor me langs en zei: “zitten blijven!”

Aldus werden we benaderd door een allervriendelijkste omes die zachtjes tegen het raam aantikte. Ik drukte het knopje in, waardoor het raampje zakte.

Hij zei:
“Goedenavond, mag ik u misschien vragen of u alcohol heeft genuttigd? U rijdt een beetje te hard en ietwat slingerend!”

Maatje leunde voorover en walmde de plisieman in tenue tegemoet:
“Zwee sjerry, maar, meneel, zwee sjerrie!” Met een hikje erachteraan.

Ik hoef er niet bij te zeggen dat ik buiten adem was van het ingehouden lachen, en dat ik vervolgens een uitgebreide blaastest en allerhande stuntwerk moest verrichten naast de auto. Om negatief beoordeeld te worden of positief, dat ligt er maar aan hoe je het bekijkt. Het slot van het verhaal was gelukkig dat ik door mocht rijden met een ferme reprimande over mijn rijstijl. Dat dan weer wel. Dat ik me nog uren daarna heb liggen besterven van de lach, mag de pret niet drukken. Dat er nu nog steeds een glimlach op mijn gezicht staat. De hele dag door, dat is iets tussen jou en mij…

Over deze auteur

iPixelDiva

Hee hallo, ik ben Pix, jouw web-/logodesigner in de dop en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.
Lees je mee?

2 Reacties

Over mij

moi picHee hallo, ik ben Pix, jouw web-/logodesigner in de dop en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie – en lekkere – flow vergt. Enneuhm…, mijn haar zit ook nog ‘es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.
Lees je mee?

%d bloggers liken dit: